Çocuklarla psikoterapide, yetişkin psikoterapisindeki “söz”ün yerini oyun alır. Oyun çocukların dilidir. Oyunlarını iç dünyalarındaki malzemelerle oluştururlar. Her çocuğun oyununda iç dünyasında barındırdığı çatışmalar, kaygılar, korkular gizlidir. Terapist çocuğun oyunundaki bu şifreli dili çözerek hem çocuğa kendisini ve duygularını tanımasında hem de ebeveyne çocuğunun iç dünyasında olup bitenleri anlamasında yardımcı olur. Terapi odasında söz sahibi olan çocuktur. Onun seçimleri, istekleri geçerlidir ve terapist onu takip eder. Terapi odasında çocuk ve terapist arasında böylece yeni bir ilişki kurulur. Bu ilişki çocuğun dışarıdaki ilişkilerinin bir kopyasıdır. Çocuk onu zorlayan ve çatışma yaratan tüm alışkanlıklarını terapi odasında da sergileyecektir. Terapist bu durumlarda yorumları ile çocuğa kendisini tanımasına yardımcı olacak, davranışları ile de model olacaktır. Böylece çocuk kaygılarını ve korkularını anlamlandırarak daha iyi baş etme yöntemleri kazanır ve terapistle özdeşleşerek kendini ve duygularını tanımaya daha istekle yönelir.